Na tientallen jaren fluiten heeft Peter de Jong zijn fluitje aan de wilgen gehangen. Na afloop van het seizoen 2025/2026 stopte de scheidsrechter uit Nunspeet zowel nationaal als internationaal. Hij kijkt terug op een loopbaan die juist aan het eind nog een hoogtepunt kende.
(bron: waterpolo.nl)
“Ik zei altijd tegen Michiel: ik ben ouder, ik word niet meer beter. Maar de laatste jaren ben ik veel meer tijd gaan investeren in het kijken van beelden, in het analyseren van je eigen wedstrijden en in het voorbereiden op wedstrijden. Dat ik op het afgelopen EK een pot als Spanje tegen Hongarije uitstekend gefloten heb en daar heel veel complimenten voor heb ontvangen, vind ik heel erg leuk. Omdat het eigenlijk een beetje tegen mijn verwachting in was.”
Dat De Jong ooit scheidsrechter werd, had een praktische reden. Zijn vereniging in Nunspeet had scheidsrechters nodig, en samen met zijn zwager Hans Mulder en zijn vader Ludo de Jong volgde hij rond zijn twintigste de cursus in Ede. Spelen ging altijd voor, maar op zondag en op vrije zaterdagen stond hij aan de kant. Het was het begin van een lange loopbaan, die ook tegenslag kende. De coronaperiode kwam ongelegen en in september 2021 liep hij een dubbele beenbreuk op, waardoor hij een heel seizoen uit de roulatie was. Toch vond hij zijn niveau terug. In april 2025 vertegenwoordigde hij Nederland bij de World Cup Finale in Podgorica en die zomer floot hij op het EJK onder 18 in het Roemeense Oradea.
Plaats maken voor jong talent
Aan stoppen dacht De Jong al langer. In oktober 2023 liet hij in vertrouwen weten dat hij eind 2024 internationaal wilde afzwaaien. Toen het zover was, stonden er vier jonge scheidsrechters te trappelen: Bregje de Jong, Roeland Sonnemans, Johan de Boer en Mark Hendriks. Er waren maar drie plekken. De Jong hoefde niet lang na te denken en bood aan zijn plek af te staan. Het liep toch anders. Michiel Zwart viel als A-plusscheidsrechter buiten het quotum, waardoor er nog een plek over bleek te zijn, en zo floot De Jong nog een jaar internationaal naast de nieuwe generatie. Eén ding stond wel vast: als hij internationaal zou stoppen, stopte hij ook nationaal.
De reden om nu te stoppen is vooral een kwestie van eerlijkheid. “Ik wil niet op het punt aankomen dat mensen denken: hij heeft niet zoveel zin meer. Sporters verdienen een optimaal gemotiveerde scheidsrechter.” Om dezelfde reden hield hij zijn besluit lang voor zich. Een play-offfinale als afscheidscadeau hoefde hij niet. “Ik wil wedstrijden krijgen omdat je vindt dat ik goed genoeg ben, en niet omdat je vindt dat ik ooit goed geweest ben.”
Alleen internationaal doorgaan was voor hem nooit een optie, hoe graag hij ook in het buitenland floot. “Nationaal is de basis en internationaal is de kers op de taart.” Juist die internationale reizen gaat hij missen: de collega’s uit andere landen, ieder met een net iets andere kijk op de wereld, en de plekken die hij anders nooit had gezien. “Dat maakt het een privilege om zeker internationaal te fluiten.”
In al die jaren zag hij de sport flink veranderen. Toen hij zelf begon met spelen, droeg hij nog een omkeerbare cap, wit aan de ene en blauw aan de andere kant, en stond er iemand met een vlag langs de kant. Inmiddels is er de VAR en wordt er met vliegende wissels gespeeld. Daar is hij enthousiast over, omdat specialisten zo meer invloed krijgen op het spel. Wel met een knipoog: “Laten we gewoon een hele olympische cyclus niks veranderen.”
Een baken van rust
De laatste jaren vroeg De Jong zelf om zoveel mogelijk met jonge scheidsrechters te worden ingedeeld. “De vloer is aan de jonge mensen om dat op te pakken. Ik heb alle vertrouwen dat ze dat doen.” Wat hij hen meegeeft: blijf kalm, wat er ook in het water gebeurt. “Als scheidsrechter is het je taak om te allen tijde een baken van rust te zijn. Je bent meer de begeleider van het spel en niet degene waar het om draait. Het gaat om de spelers. Jij moet ervoor zorgen dat zij een mooie wedstrijd neer kunnen leggen, en dat je de boefjes de juiste straf geeft die ze nodig hebben.”
Helemaal uit beeld verdwijnt De Jong niet. Hij gooit nog weleens een balletje in het water met oud-ploeggenoten, wat hij zelf “veredeld drijven van A naar B” noemt. Daarnaast blijft hij zich binnen de KNZB inzetten voor de begeleiding van internationale scheidsrechters en scheidsrechterstalent, onder meer als rapporteur . “Het is absoluut niet de bedoeling dat ik in mijn Nunspeetse cocon ga zitten en niet meer tevoorschijn kom.”
